Τετάρτη, 27 Απριλίου 2011

Παρασκευή, 28 Αυγούστου '10

"θυμάσαι που κάποτε σου είχα μιλήσει για αυτές τις νύχτες...;
αυτές που όλα θα θελα να ηταν αλλιώς...;
αυτές τις νύχτες που θα'θελα να είσαι εδώ
να μου συμπληρώνεις το μισό μου εγώ....;
εδώ και καιρό
ακροβατώ ανάμεσα στην αλήθεια και το ψέμα...
έχω βαρεθεί να καταστρέφω τις ημέρες μου για ανούσιους λόγους
το ξέρω πως κάποια στιγμή θα πέσω... δεν είναι η πτώση όμως αυτό που φοβάμαι...
το ξέρω πως δεν θα αργήσω να σηκωθώ ξανά, πάντα αυτό κάνω
ξέρω τις δυνατότητες μου, τι μπορώ να κάνω και τι όχι
·
και αν προσπαθήσω, μπορώ να πετύχω απίστευτα πράγματα...
όχι...όχι, άλλο πράγμα φοβάμαι.
ώρες ώρες όλα μοιάζουν ψεύτικα.
μπερδεύω τα πράγματα μες στο μυαλό μου και δημιουργώ ψευδαισθήσεις
μόνο και μόνο για να γίνω ευτυχισμένη...επιφανειακά
λένε πως δεν υπάρχει ευτυχισμένη ζωή, μόνο ευτυχισμένες στιγμές.
τους φωνάζω πως λένε ψέμματα.
άνθρωποι σαν εμένα το ξέρουν αυτό!
ένα βράδυ μου είπαν πως η ζωή είναι πολύ απλή και πολύ εύκολη
συνειδητοποίησα πως είχαν δίκιο, εμείς πάμε την ζωή μας όπου θέλουμε
και εγώ θα πάω την δική μου εκεί ακριβώς που πρέπει,
τώρα ξέρω τι πρέπει να κάνω.
λάβα οργή ξεχύνεται στα σωθικά μου,
δεν πρέπει όμως να το δείξω, γιατί ξέρω ποιος κάποιος θα πληγωθεί απ'αυτό...
ίσως και ο εαυτός μου
σύντομα θα βρω τον τρόπο να αποβάλλω αυτό τον θυμό και όταν το κάνω
θα γίνω τελείως όπως πρώτα.
το ξέρω ότι αυτή η ώρα δεν θα αργήσει.
και όταν έρθει, θα γίνω όπως ήμουν παλιά.
η διαφορά έχει ήδη αρχίσει να φαίνεται στην αύρα που εκδίδω
και θα το καταλάβεις, η διαφορά θα φαίνεται στα μάτια μου..."

Τρίτη, 19 Απριλίου 2011

Απώλεια

Τρεκλίζοντας έπεσε στο έδαφος.
Σκορπισμένα της ψυχής του τα θραύσματα,
ο Άνεμος τα πήρε μακριά
και άφησε πίσω του ένα άδειο κουφάρι.

Το σκοτάδι δεν άργησε να πέσει,
θαρρείς θρηνούσε και αυτό.
Το φεγγάρι κρύφτηκε και ήταν πλέον μόνος
Σιγανό αναφιλητό έπνιγε τις λέξεις
Η Μοναξιά του σκούπιζε τα δάκρυα

Στην αρχή, υπήρχε δυσπιστία.
την διαδέχτηκαν ο πόνος, η θλίψη και η οργή.
Η Νύχτα απάλυνε τον πόνο στοργικά,
μοιράζοντας την λήθη.

Όταν όλα ξεχάστηκαν, απέμεινε το φρικτό, αβάσταχτο συναίσθημα
της ΑΠΩΛΕΙΑΣ

Putana (όπως λένε και οι φίλοι μας the Italians)

Κάποια, κάποτε, μετά από μια περίεργη συζήτηση μου είπε πως η ζωή είναι μεγάλη πουτάνα. Εγώ της απάντησα πως η ζωή είναι ωραία, απλά οι άνθρωποι είναι πουτάνες. Όχι, ο σκοπός της ανάρτησης δεν είναι να κράξω. Απλά να εκφράσω το συναίσθημα που μου έβγαλε αυτή η συζήτηση. Όχι, η ζωή δεν είναι πουτάνα, οι άνθρωποι είναι. Για αυτό πρέπει να μάθεις να τους χειρίζεσαι. Να τους χειραγωγείς. Να τους ξεχωρίζεις. Να τους βάζεις όρια. Και όταν πάνε να τα περάσουν να τους λες 'ψιτ, πουτανάκι, back off' και να μην τους αφήνεις να εισβάλλουν στην ζωή σου. Και αυτούς που ξέρεις πως είναι διπρόσωπα φίδια, να τους εκμεταλλεύεσαι, για το δικό σου όφελος, ίσως και για δικό τους (ποτέ δεν ξέρεις). Ακούγομαι κακιά; Μπορεί και να είμαι. Είμαι όμως και αληθινή, και δεν προσποιούμαι. Ώρες αφού τελείωσε αυτή η συζήτηση πραγματευόμουν το συγκεκριμένο θέμα και δεν κατέληξα πουθενά τελικά. Ωραίες οι 'συμβουλές' που δίνω, ή ίδια τις ακολουθώ όμως ή παραμυθιάζω το μικρό μου μυαλουδάκι?

Η Κάποια έκλεισε τη συζήτηση με τα εξής λόγια
μακάρι μια μέρα να ξεχάσω
και να είναι τα πράγματα όπως εγώ τα βλέπω
και όχι όπως πρέπει να είναι
μακάρι
να είναι μια όμορφη ζωή
σε αυτό ήπια σήμερα
όχι μόνο σε μένα αλλά και σε όσους αγαπω

....μετά από αυτό έφυγε

Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2011

Aγάπη χωρίς πάθος, τρυφερότητα χωρίς καμία αδυναμία.

Η ώρα είναι προχωρημένη όταν αποφασίζουμε να επιστρέψουμε επιτέλους. Το σκοτάδι πυκνό, όπως είναι φυσικό, αλλά με ευχαρίστηση διαπιστώνω πως έχω πλέον τη θέα του ολόφωτου ουρανού. Τα σύννεφα έχουν αποχωρήσει από το σκηνικό.

Όταν χωριστήκαμε με τους άλλους, άρχισα να προχωράω μόνη μου κοιτάζοντας τ'αστέρια.
Το κάνω συχνά αυτό. Να χαζεύω εννοώ, να μην κοιτάζω που πηγαίνω. Είμαι τυχερή που δεν είχα κανένα σοβαρό ατύχημα μέχρι στιγμής.

Τελοσπάντων. Συνέχιζω να προχωράω, ακόμα και έτσι. Κάτι τέτοιες ώρες οι αισθήσεις μου έχουν τόσο πολύ οξυνθεί, που αντιλαμβάνομαι και το παραμικρό κλαδάκι που θα πέσει κάτω.
Περνάω δίπλα από κάτι κάδους, μπόχα. Πάλι απεργία. Πατάω ένα άμοιρο γατί. Ζητάω συγγνώμη νοερά ("Σόρρυ!"). Ένα στενό πιο κάτω, μια οικογένεια τσακώνεται. Άλλη δουλειά δεν έχουν να κάνουν τέτοια ώρα;

Μέσα στις σκιές, αναγνωρίζω τη σιλουέτα ενός φίλου μου. Παριστάνω όμως πως δεν τον αντιλαμβάνομαι, προτιμώ  να πάω από άλλο δρόμο και να μην του μιλήσω. Θα μου διέκοπτε τις σκέψεις μου. Καθόλου καλό αυτό. Άντε να ξαναβρώ τον ειρμό μου μετά.

Στη μονοκατοικία μπροστά μου, ένα ζευγάρι έχει ξεχάσει τις κουρτίνες ανοικτές. Φιλιούνται παθιασμένα.  Τόσο παθιασμένα που δεν έχουν αντιληφθεί έναν ηλικιωμένο ματάκια που έχει αράξει στο απέναντι μπαλκόνι και απολαμβάνει το δωρεάν θέαμα. Ποιος ξέρει πόσο καιρό έχουν να δουν τα ματάκια του τέτοια. Σε αντίθεση με το ζευγάρι, εγώ τον αντιλαμβάνομαι όμως. Χάρη στην παρατηρητικότητά μου. Και στο φτέρνισμα που δεν κατάφερε να συγκρατήσει. Γεράματα και ίωση. Στρίβω.

Οι αμυγδαλιές είναι υπέροχες αυτή την εποχή. Ανέκαθεν τις λάτρευα.
Θυμάμαι μικρή, γύρω στα τέσσερα-πέντε, που πήγαινα κάθε πρωί για μάθημα -τι μάθημα να μου πεις τώρα- περνούσα από ένα δρόμο που ήταν γεμάτος ανθισμένες αμυγδαλιές...Και όταν φυσούσε τα μικρά τους άνθη στροβιλίζονταν και χόρευαν με τον άνεμο..γυρνούσαν, γυρνούσαν, γυρνούσαν...και γυρνούσα και εγώ μαζί τους, άπειρες στροφές, τις είχα μετρήσει μία-μία.

Περνάω από το πάρκο. Δεν είναι κανείς τέτοια ώρα, και η ησυχία του μοιάζει τρομαχτική, παράξενη, και απόκοσμη παράλληλα.
Βγάζω τα ακουστικά, αλλά τα ξαναβάζω μέσα. "Γιατί, θα ενοχλήσω κανέναν;"
Τότε βλέπω μια γνωστή μορφή να πλησιάζει προς τα εμένα.
"Μα τι σύμπτωση, τι ευτηχής συγκηρία!" Χα. Κάθεται. Μιλάμε.
Αγάπη, φιλία, συναίσθημα, έρωτας.
Τι μπερδεμένα συναισθήματα! Aγάπη χωρίς πάθος, τρυφερότητα χωρίς καμία αδυναμία.

Δευτέρα, 14 Μαρτίου 2011

Bourbon in your eyes

Ένα κρύο δειλινό του χειμώνα. Σταγόνες στάζουν και κυλάνε στα παράθυρα, και μια μελαχρινή κοπέλα με έντονα γαλανά μάτια απλώνει κόκκινο κραγιόν στα καλοσχηματισμένα και γεμάτα χείλη της. Αρπάζει το παλτό της και ορμάει έξω από την πόρτα. Μπαίνει σε ένα ταξί και κατεβαίνει όταν φτάνει στο κέντρο της πόλης. Φτάνει σε ένα παλιό, ντεμοντέ μπαράκι με γουστόζικη μουσική. Προφανώς τους ξέρει όλους εκεί, γιατί όλοι της γνέφουν έντονα με το που την βλέπουν. Μάλλον, τους ξέρει όλους εκτός από έναν. Καρφώνει το βλέμμα της διερευνητικά πάνω στον γοητευτικό άγνωστο. Ο Άγνωστος κάνει το ίδιο.
Τότε το μόνο που χρειαζόταν ήταν ένα βλέμμα. Ένα βλέμμα και ένας χορός. Ένας χορός και ένα φιλί στο τέλος του τραγουδιού. Και ξαφνικά βρέθηκαν αγκαλιασμένοι πάνω στα ιδρωμένα σεντόνια.

Παρασκευή, 11 Μαρτίου 2011

Παράξενες ψυχές

Δεν ειναι εκτυφλωτική αυτή η υποκρισία? Γιατί οι άνθρωποι δεν μπορούν να δουν την ματαιότητα? Τσακώνονται μεταξύ τους, χαλάνε σχέσεις, δεν υπολογίζουν οικογένεια, φίλους, πατρίδα, θρησκεία, ιερά και όσια και ότι άλλο μπορεί να καταπατήσει κάποιος γενικά. Μιζέρια. Ένας μαλακας και τίποτα περισσοτερο, άλλη μια κατσαρίδα κάτω από το τραπέζι, που λαδώνεται, μαχαιρώνει πισώπλατα και το μυαλό του δεν μπορεί ούτε καν να συλλάβει το βόθρο μέσα στον οποίο τσαλαβουτά. Πως είναι ποτέ δυνατόν τέτοια κατακάθια να ελπίζουν ότι θα καταφέρουν ποτέ...αλλά όχι, δεν ελπίζουν. Περίεργο πράγμα η ζωή. Η δική τους. "Και τι να κάνουμε λοιπόν, γλυκιά μου?" Ας μισήσουμε τον κόσμο. Όχι, λάθος. "Να νιώσουμε οίκτο?" Ναι, μπορεί. Θέλω να πω, γιατί όχι? Μόνοι τους το προκαλούν. Αλλά και πάλι. "Ε τότε τι?" Απλά. Μείνε όπως είσαι και μην αλλάξεις. Έχεις περισσότερη αυτοκαταστροφική δύναμη και από τον Σιντ Βίσιους, αλλά δεν είναι ανάγκη να την χρησιμοποιήσεις. Μείνε εσύ. Και κάποτε θα βρεις και άλλους σαν εσένα. Μπορεί να τους έχεις βρει ήδη. 

Τετάρτη, 2 Μαρτίου 2011

The Raven

Edgar Allan Poe
CREDITS TO valia FOR THIS



O
nce upon a midnight dreary, while I pondered, weak and weary,
Over many a quaint and curious volume of forgotten lore,
While I nodded, nearly napping, suddenly there came a tapping,
As of some one gently rapping, rapping at my chamber door.
"'Tis some visitor," I muttered, "tapping at my chamber door -
Only this, and nothing more."

Ah, distinctly I remember it was in the bleak December,
And each separate dying ember wrought its ghost upon the floor.
Eagerly I wished the morrow; - vainly I had sought to borrow
From my books surcease of sorrow - sorrow for the lost Lenore -
For the rare and radiant maiden whom the angels name Lenore -
Nameless here for evermore.




Στα μεσάνυχτα χαμένος, μόνος κι αποκαμωμένος,
Από αλλόκοτη μελέτη για τη γνώση την παλιά,
Έγειρα για να πλαγιάσω, μα προτού καν ξαποστάσω,
Ένας ήχος πάλαφρος γέμισε την κάμαρα.
«Ξένος θα ‘ναι», συλλογιέμαι, «έξω από την κάμαρα»
Μα γι’ αυτόν δεν είχα ώρα.


Πώς θυμάμαι αυτή τη μέρα, παγερή Δεκέμβρη μέρα,
Που η μαυρίλα με φοβέρα στοίχειωνε την κάμαρα.
Σφόδρα το επιθυμώ – αλλά μάταια προσπαθώ                                   
Απ’ τη θλίψη να σωθώ – που χάθηκε η Νόρα
Η κόρη η μονάκριβη, των φτερωτών η Νόρα
Δίχως όνομα είναι τώρα.

Κυριακή, 20 Φεβρουαρίου 2011

Γιατί όχι;

"Έλα γλυκιά μου..."παροτρύνει το φίδι. "Πάρε ένα. Τ'ακούς που σου λέει
κόψε με; (ΚΟΨΕ ΜΕ!) Αυτό το λαμπερό, κόκκινο και μεγάλο. Κόψε με, κόψε με τώρα αμέσως, με δύναμη! Αφού ξέρεις ότι το θέλεις.
"Μα..ο θεός..." αντιλέγει η Εύα βολιδοσκοπώντας  το φίδι μήπως είναι προβοκάτορας-μπράβο, έξυπνο κορίτσι- "μας απογερεύει ρητά να φάμε τους καρπούς από το Δέντρο της Γνώσης."
"Ααα ναι, ο Θεόςςςςς...μα ο Θεός μας έδωσε τη ζωή, έτσι δεν είναι; Και ο Θεός μας έδωσε την επιθυμία, έτσι δεν είναι; Και ποιος άλλοςς, αν όχι ο Θεόςςς, έφτιαξε αυτά τα αναθεματισμένα μήλα; Επομένως, τι σκοπό έχει η ζωή αν όχι να γευτούμε αυτά που επιθυμούμε;"
Η Εύα σταυρώνει τα χέρια της σαν μαθήτρια που είναι επικεφαλής στην τάξη της. "Ο Θεός το έχει απαγορεύσει. Τέλος. Το λέει και ο Αδάμ."
Το φίδι κοντοστέκεται για λίγο θαυμάζοντας τους ψεύτικους θεατρινισμούς της Εύας. "Ο Θεός είναι συμπαθητικός τυπάκος..και έχει καλές προθέσεις...αλλά μεταξύ μας, είναι πολύ ανασφαλής."
"Ανασφαλής; Πως μπορείς να λες κάτι τέτοιο για αυτόν που δημιούργησε αβίαστα ένα ολόκληρο σύμπαν; Είναι παντοδύναμος!"
"Ακριβώς! Δεν καταντάει σχεδόν μονομανία; Όλη αυτή η λατρεία, πρωί, μεσημέρι, βράδυ, Ω ΔΟΞΑΣΤΕ ΤΟΝ, ΔΟΞΑΣΤΕ ΤΟΝ! Αυτό για μένα δεν σημαίνει παντοδυναμία. Είναι κακομοιριά. Είναι η ανάγκη να αυτοεπιβεβαιωθεί. (Ω, δοξάστε τον Αιώνιο Κύριο!)  Είσαι σίγουρη ότι όλα αυτά που σε περιβάλλουν, Εύα, είναι θειικό έργο; Τρέφει εσένα και τον Αδάμ με μύθους και ψέμματα. Όλες οι ζουμερές πληροφορίες είναι κλειδωμένες σε αυτό το μήλο. Εφτά ημέρες; Κάνε μου την χάρη."
"Καταλαβαίνω τι εννοείς. Αλλά ο Αδάμ θα γίνει έξαλλος."
"Αααα ναι, ο γλυκός, γυμνός αντρούλης σου. Τον είδα σήμερα το πρωί σε ένα από τα λιβάδια να παίζει με ένα μαλλιαρό αρνάκι. Φαινόταν χαρούμενος. Εσύ όμως, Εύα, θέλεις να περάσεις όλη σου την αιωνιότητα με ένα μπουλούκι πειθήνιων ζώων και έναν μαλθακό άντρα; Δε νομίζω. Ο Αδάμ μπορεί να τσαντιστεί για λίγο, θα αλλάξει όμως γνώμη όταν του δείξω βέλη με μπρούτζινες μύτες, σκουριασμένα κανόνια και κράνη εικονικής πραγματικότητας. Νομίζω ότι εσύ, Εύα, προορίζεσαι για ανώτερα πράγματα."

Η Εύα ξεροκαταπίνει και κοιτάζει με νέο μάτι το μήλο.
"Μην το σκέφτεσαι, Εύα, γλυκιά μου. Εδώ μιλάμε ουσιαστικά για Την Επιθυμία. Θες ένα τσιγαράκι μέχρι να σκεφτείς την πρότασή μου;"

Πέμπτη, 17 Φεβρουαρίου 2011

so i wont forget

Λατρεύω τις βόλτες στο κέντρο της Αθήνας. Ειδικά όταν είναι βράδυ. Βασικά, όχι, λατρεύω τις βόλτες στο κέντρο της Αθήνας το βράδυ. Τη μέρα μου τη σπάει, έχει ήλιο και πολυκοσμία.  Όταν είμαι με μεγάλη παρέα, μ'αρέσει να κυκλοφορούμε κάπου με κόσμο, και φασαρία, ενώ όταν είμαι μόνο με ένα άτομο, κάπου ερημικά, ίσως να περπατάμε σε κάποιο μισοφωτισμένο δρόμο...δεν είναι ανάγκη να μιλάμε. Καλά και μόνη μου τη βρίσκω. Αν ήμουν άλλος-η θαρρώ θα με έβρισκα κουλ άτομο..Λογικά. Και το περπάτημα επίσης ωραίο...ή το μοναχικό μεταμεσονύχτιο περπάτημα με συντροφιά ακουστικά και γαμάτη μουσική γαμάει επίσης (εκεί προσποιείσαι πως φιλμάρεις βιντεοκλίπ) . Λατρεύω τα Εξάρχεια. Θέλω να νοικιάσω σπίτι εκεί. Δεν νομίζω πως θα συμβεί σύντομα όμως. Μ'αρέσει πολύ ο καφές με γεύση καραμέλα. Κακό πράγμα ο καφές για τα νεύρα βέβαια. Τη βρίσκω επίσης να διαβάζω βιβλία. Ίσως για αυτό να μου είναι πιο εύκολο να γράφω από το να μιλάω. Στο μυαλό μου βέβαια είμαι καλή με τα λόγια, απλά σπάνια βρίσκουν διέξοδο. Μ'αρέσει η ζέστη. Μ'αρέσει η αλλαγή των εποχών (αν και σπάνιο φαινόμενο πια). Λατρεύω τη θάλασσα, το νερό, και γενικά να κολυμπάω. Μ'αρέσει να γεμίζω την μπανιέρα με άλατα και να χώνομαι εκεί μέσα με τις ώρες με την μουσική στο τέρμα. Σιχαίνομαι το μαύρισμα. Λατρεύω τα γαλάζια μάτια. Τρελαίνομαι για κόκκινα μαλλιά. Και τα ξανθά ωραία είναι.  Μ'αρέσει πολύ να χορεύω, αλλά ίσως όχι και τόσο μπροστά σε κόσμο. Θα ήθελα να μπορώ να τραγουδήσω, αλλά έχω τη χειρότερη φωνή του κόσμου. Είμαι άνθρωπος της νύχτας. Το βράδυ είναι η ώρα μου. Για αυτό μ'αρέσει να ξενυχτάω. Το πρωί δεν λειτουργώ καλά, αλλά πάντα έχω κέφι. Εκτός εάν δεν έχω κοιμηθεί καθόλου, τότε έχω ενέργεια μέχρι τις 12 και μετά ξεραίνομαι όπως τα μωρά. Και βασικά μου τη σπάει που το ξημέρωμα ακούω τα πουλάκια από το πάρκο να τιτιβίζουν, με αποσπούν από τις σκέψεις μου. Σοτγκαν. Μ'αρέσει να ψάχνομαι και να προσποιούμαι όταν μένω μόνη μου πως φιλοσοφώ αυτό που λέγεται ζωή. Πως να μπορέσει άλλωστε να 'φιλοσοφίσει' ένα πιτσιρίκι? Μερικές φορές δυσκολεύομαι να εκφράσω τις σκέψεις μου, αλλά είναι τόσο πολλές. Μέχρι να αφομοιώσω τη μία σκέψη, συνειρμικά μου έρχεται μία αλλη...και πάει λέγοντας.  Βαριέμαι απίστευτα πολύ και απίστευτα γρήγορα. Τη μουσική, τα μέρη, τους ανθρώπους....ειδικά τους ανθρώπους. Αλλά έχω την εντύπωση πως ξέρω να εκτιμώ ανθρώπους που πραγματικά αξίζουν. Μ'αρέσει όταν ένα δωμάτιο είναι ντουμάνι από τους καπνούς. Στο μυαλό μου οι καπνοί παίρνουν σχήμα, φτιάχνουν διάφορα σχέδια. Αλλά το παράδοξο είναι πως δεν μ'αρέσει να χαζεύω τα σύννεφα. Μ'αρέσει ο χυμός πορτοκάλι και το κρασί και ας με πειράζουν στο στομάχι. Συνήθως φοράω μαύρα ρούχα. Σχεδόν πάντα βασικά. Η αγαπημένη μου στιγμή της μέρας είναι το ηλιοβασίλεμα. Μ'αρέσει η αίσθηση του αέρα και τα μαλλιά που ανεμίζουν όταν είμαι πάνω σε μια μηχανή, και ας μου φεύγουν τα δάκρυα παντού. Λατρεύω να γελάω, και τέλος, ακόμα περισσότερο λατρεύω αυτούς που με κάνουν να γελάω:) Και κάθε φορά που θα ξεχνάω ποια είμαι, θα διαβάζω όλα αυτά τα μικρά πραγματάκια που μου θυμίζουν ένα κομμάτι του εαυτού μου. Και το πιο περίεργο είναι πως μετά από όλα αυτά, και μετά από χρόνια όλα αυτά θα ισχύουν ακόμα...

Τετάρτη, 16 Φεβρουαρίου 2011

Γεγονός.

Το κάθε μυαλό πάλλεται με διαφορετικό τρόπο. Μερικά πάλλονται σταθερά, άλλα με αστάθεια. Ορισμένα είναι χλιαρά, άλλα ζεστά. Κάποια παίρνουν φωτιά, κάποια άλλα θα λεγες πως βρίσκονται κάπου αλλού. Μερικά μένουν στο περιθώριο. Για μένα ένα δωμάτιο γεμάτο ανθρώπους είναι σαν ένα σύμπαν γεμάτο ήλιους, με διαφορετική λαμπρότητα, χρώμα, και βαρύτητα.

Κυριακή, 6 Φεβρουαρίου 2011

Τερέζα

"Γονάτισε!" είπε ο Πικάσσο. "Στα τέσσερα, σαν σκύλα".
Η Τερέζα προσπάθησε ν'ακολουθήσει την εντολή, αλλά δεν τα κατάφερε.
"Καλύτερα να κατεβώ από το κρεβάτι", είπε.
Ήταν μια νέα γυναίκα γύρω στα τριάντα, με μαύρα μαλλιά κομμένα πολύ κοντά, όπως ήταν τότε της μόδας στο Παρίσι-και σ'όλη την Ευρώπη βέβαια. Όλες οι γυναίκες στα 1922 κούρευαν έτσι τα μαλλιά τους, σαν να 'θελαν να κόψουν το νήμα που τις έδενε με τους εφιάλτες του πολέμου - με τα χαρακώματα του Βερντέν και τα αίματα του Μάρνη.

"Όχι", είπε ο Πικάσσο. "Αν κατεβείς από το κρεβάτι, χάνει η πόζα όλο το γούστο της. Θέλω να είσαι σαν μια Ελληνίδα που τη βιάζουν οι Τούρκοι. Έτσι δεν γίνεται τώρα στη Μικρά Ασία;"
Ο ζωγράφος χαμογέλασε με εκείνο το παράξενο χαμόγελο που στράβωνε το στόμα του και που θα περνούσε αργότερα, στον αιώνα του, σαν το χαμόγελο μιας μεγαλοφυΐας. "Εκτός αν σε πειράζει που είσαι Ελληνίδα!"
Η Τερέζα έσφιξε τα χείλη της και προσπάθησε να στερεώσει καλά τις παλάμες τις στο κρεβάτι. Το στρώμα ήταν πολύ μαλακό και δεν την βόλευε, αλλά δεν ήθελε να του κάνει το χατήρι και να κατρακυλήσει στο χαντάκι της άχαρης κουβέντας όπου την έσπρωχνε ο Πικάσσο. Όλο το Παρίσι διασκέδαζε πολύ με αυτή την ιστορία που ξετυλιγόταν τόσο μακριά από το Μονπαρνάς και τα Μπαλ Μυζέτ. Όλα έδειχναν ότι θα χυνόταν τον μήνα αυτό πολύ αίμα, ελληνικό και τούρκικο, στους στεγνούς κάμπους της Ανατολής.

"Τώρα θέλω να βογγήξεις", είπε ο Πικάσσο.
"Θα φανεί και αυτό στον πίνακα;" ρώτησε σαρκαστικά η γυναίκα.
"Βόγγηξε!"
Η Τερέζα τίναξε πίσω το κεφάλι και άφησε έναν ελαφρύ αναστεναγμό. Για εκατό φράγκα την ώρα ήταν υποχρεωμένη να κάνει ότι της έλεγαν οι ζωγράφοι - να γδύνεται και να βογγάει. Και πάλι καλά, σκέφτηκε. Ο Πικάσσο ήταν ικανός την επόμενη φορά να της βάλει και έναν Τούρκο φαντάρο να στέκεται όρθιος πίσω της, έτοιμος να ξεκουμπώσει το παντελόνι του.
"Ξανά", είπε ο ζωγράφος.
Την έβαλε να βογγήξει πέντε δέκα φορές ακόμα ώσπου να πει "Φτάνει". Η γυναίκα ήξερε πως για τον Πικάσσο όλα αυτά τα βογγητά ήταν σαν να έβαζε στο γραμμόφωνο Μπαχ.
"Εντάξει" είπε ο ζωγράφος και σκούπισε τα χέρια του σε μία πετσέτα. "Νομίζω πως το πετύχαμε".
"Να ντυθώ;" ρώτησε η Τερέζα.
Ο Πικάσσο δεν την άκουσε. Κοίταζε προσεκτικά το καβαλέτο, μαγεμένος απ'το ίδιο του το έργο.
"Αυτό είναι", ψιθύρισε. "Μια γυναίκα που τη βιάζουν οι Τούρκοι - μια χώρα που τη βιάζει ο πόλεμος. Η τραγωδία των καιρών μας."
Λίγο ακόμα και θα κλάψει, σκέφτηκε η γυναίκα καθώς ντυνόταν πίσω απ'το παραβάν. Είχε συνηθίσει πια να βλέπει όλους αυτούς τους ανθρώπους που δάκρυζαν εμπρός στο ίδιο τους το ταλέντο - ήταν σίγουρη πως τουλάχιστον πεντακόσιοι ζωγράφοι έκαναν εκείνη την ώρα ακριβώς το ίδιο πράγμα στα ατελιέ τους στην Μονμάρτη ή κάπου αλλού. Όλοι οι διάδοχοι του Ρέμπραντ και του Βαν Γκονγκ είχαν μαζευτεί εκείνο το καλοκαίρι στο Παρίσι και άνοιγαν με λύσσα τον δρόμο τους για τα μεγάλα μουσεία της Ευρώπης - πατώντας επάνω στα κουφάρια του πολέμου.

"Σου αρέσει;" Τη ρώτησε ο Πικάσσο.
Η γυναίκα, που είχε βάλει κιόλας το φόρεμά της, κοίταζε πίσω από την πλάτη του τον πίνακα:
"Είναι πολύ όμορφο."
"Δεν είναι απλά όμορφο!" είπε πειραγμένος ο Πικάσσο. "Είναι σπαραχτικό!"
Η γυναίκα κούνησε το κεφάλι της συμφωνώντας.
"Μια μέρα θα είσαι περήφανη για το έργο αυτό. Ποζάρισες για να μπει στο Λούβρο η τραγωδία της χώρας σου".
Η Τερέζα του είπε μαλακά: "Μπορώ να έχω τα εκατό μου φράγκα τώρα;"


Ο Πικάσσο άνοιξε το στόμα έτοιμος να αφορίσει τα άξεστα μοντέλα της εποχής, που σκέφτονταν μόνο εκατό φράγκα την ώρα που εσύ τους έταζες το ιερό βασίλειο του Λούβρου, όταν ακούστηκε ένα ελαφρό χτύπημα στην πόρτα.
"Δουλεύω!" ούρλιαξε ο ζωγράφος, αλλά η πόρτα είχε κιόλας ανοίξει.
Ο Πικάσσο μαλάκωσε βλέποντας τον εισβολέα. Ήταν ένας γεροδεμένος νεαρός γύρω στα είκοσι, μπορεί και είκοσι πέντε, με ένα αρρενωπό μουστάκι, που θα θύμιζε, κάμποσα χρόνια αργότερα, τον Κλαρκ Γκέημπλ.
"Ερνέστο!" φώναξε ο ζωγράφος. "Έλα μέσα."
Αλλά ο αυριανός Κλαρκ Γκέημπλ δεν του δωσε σημασία.΄Κοίταζε προσεκτικά τη γυναίκα, και ύστερα, όταν βεβαιώθηκε, της χαμογέλασε. Του χαμογέλασε και εκείνη, όπως του χε χαμογελάσει πριν τέσσερα χρόνια σε ένα ιταλικό νοσοκομείο, όταν ο νεαρός που στεκόταν τώρα απέναντί της ήταν ένας ανάπηρος φαντάρος με δύο πατερίτσες κάτω από τις μασχάλες του. Ήταν το ίδιο γελαστός όπως είναι και τώρα, σκέφτηκε. Μόνο που τότε δεν είχε μουστάκι. Ο Πικάσσο τους κοίταζε φιλύποπτα.
"Γνωρίζεστε, Ερνέστο;"
"Γνωριζόμαστε", απάντησε ο Αμερικανός. "Από το Μιλάνο του 1918. Μόνο που τα μαλλιά της τότε ήταν μακριά και κόκκινα και είχε έναν άντρα που την κυνηγούσε συνέχεια σαν μαντρόσκυλο".
"Ήσασταν εραστές;"
"Δεν προλάβαμε", είπε.
"Φταίει το Μιλάνο", είπε ο Πικάσσο. "Είναι μια κρύα πόλη, όπως είναι άλλωστε όλες οι πόλεις στην Ευρώπη. Στο Παρίσι οι άνθρωποι γδύνονται πιο εύκολα απ'ότι στο Μιλάνο."
Ο νεαρός Αμερικανός, που θα γινόταν μια μέρα ένας μεγάλος συγγραφέας, ίσως ο μεγαλύτερος του αιώνα του, τους πλησίασε τώρα, κουτσαίνοντας ελαφρά απ'το δεξί του πόδι.
"Λες να φταίει το Μιλάνο, πριγκιπέσα;" ρώτησε.
'Ετσι την έλεγε τότε κι έτσι θα τη θυμόταν αργότερα στο Παρίσι, όταν μιλούσε για αυτήν: "Στο Μιλάνο μου'χε πάρει τα μυαλά μια όμορφη Ελληνίδα πριγκίπισσα."
"Πριγκιπέσα;" φώναξε ο Πικάσσο. "Δεν το ξερα ότι τόση ώρα μου ποζάριζε μία πριγκίπισσα!" Κοίταξε προκλητικά τη νέα γυναίκα. "Αν το ξερα, θα σου δινα εκατό φράγκα περισσότερα." Η Τερέζα αποφάσισε να ανοίξει το στόμα της για πρώτη φορά από τότε που είχε εισβάλλει στο στούντιο ο εισβολέας. "Δεν είμαι πριγκίπισσα", είπε ήσυχα.
"Στο Μιλάνο ήσουν πριγκίπισσα", είπε ο Αμερικανός.
"Στο Μιλάνο με είχες δει με τον βασιλιά Κωνσταντίνο. Ήμασταν έξι εφτά γυναίκες γύρω του. Μερικές ήταν πριγκίπισσες, αλλά όχι όλες."
Ο Αμερικανός είχε σταθεί τώρα μπροστά στο καβαλέτο και κοίταζε προσεκτικά τον μουσαμά με τις κόκκινες και μαύρες πινελιές. "Δεν είναι τελειωμένο", είπε ο Πικάσσο. "Είναι μια Ελληνίδα που τη βιάζουν οι Τούρκοι. Του δειξε μια γυναικεία πλάτη, που ξεχώριζε σαν λευκό νησί ανάμεσα σε μια θάλασσα από χακί στολές. "Θα βάλω τίτλο Μικρά Ασία."
"Που είναι η Μικρά Ασία;"
"Στις φωτογραφίες! Η Μικρά Ασία υπάρχει στις φωτογραφίες που βγάζετε εσείς οι δημοσιογράφοι. Εμένα η δουλειά μου είναι να βλέπω όσα δεν βλέπουν οι άλλοι. Όλα αυτά όμως τα έχουμε ξαναπεί, Ερνέστο!"
Ο ζωγράφος έβγαλε με αξιοπρέπεια τον μουσαμά από το καβαλέτο και τον ακούμπησε στο πάτωμα, πλάι στα άλλα μισοτελειωμένα κομμάτια. Ήταν πειραγμένος, αλλά δεν το 'δειχνε.
"Παμπλίτο", του είπε γελαστά ο Αμερικανός,"αύριο θα το'χεις πετάξει στα σκουπίδια." Και πριν προλάβει ο Πικάσσο να εκραγει: "Είσαι μεγάλος ζωγράφος, Παμπλίτο. Σίγουρα ο πιο μεγάλος του καιρού μας. Δεν έχεις όμως ιδέα από πόλεμο ούτε σε έχει αγγίξει ποτέ. Όταν γίνει αυτό, θα κάνεις το έργο του αιώνα!"
Αυτό ίσως ήταν μια προφητεία της Γκουέρνικα, του επικού έργου που θα γεννούσε ο μεγάλος Ισπανός ύστερα από το ολοκαύτωμα της πόλης στον εμφύλιο, δεκαπέντε χρόνια αργότερα. Ο Πικάσσο, που κατάφερνε πάντα να παντρεύει την αλαζονεία με την ειλικρίνεια, θα'λεγε κάποτε στη Μισέλ Ζυνό: "Ο Χέμινγουαίη είχε δίκιο. Έπρεπε να δω τα γερμανικά αεροπλάνα να καίνε την Γκουέρνικα για να καταλάβω τι σημαίνει πόλεμος!" Και βέβαια η Μικρά Ασία θα πεταγόταν κάποια στιγμή στο καλάθι των αχρήστων.


Ο Έρνεστ Χέμινγουαίη ήταν ο μόνος από την συντροφιά του Μονπαρνάς που τολμούσε να μιλάει έτσι στον Πικάσσο, αν και γνωρίζοταν μόνο λίγους μήνες. "Μας χωρίζουν κάμποσα χρόνια", παραδεχόταν ο ζωγράφος, αλλά είμαστε οι μόνοι στο Παρίσι που έχουμε την ίδια αφοσίωση στο Κρεβάτι και στην Τέχνη". Αυτό για τον Πικάσσο ήταν ο κρίκος μιας ιερής συνομωσίας.
"Είσαι ένας αυθάδης δημοσιογράφος που μιλάει το ίδιο άσχημα όπως γράφει!" είπε με πληγωμένη αξιοπρέπεια. "Κάθε φορά που σε βλέπω, σκέφτομαι τι έγκλημα κάναμε εμείς οι Ισπανοί στην ανθρωπότητα όταν ανακαλύψαμε την Αμερική!"
Φόρεσε βιαστικά τον μπερέ του, στον έφτιαξε λίγο εμπρός στον καθρέφτη και ύστερα άνοιξε την πόρτα.
"Δεν σας αντέχω άλλο και φεύγω", είπε, ενώ στο βλέμμα του είχε αρχίσει να παίζει μια λάγνα σπίθα. "Είμαι βέβαιος ότι οι δυο σας θα περάσετε καλύτερα χωρίς εμένα! Μπορείτε να μείνετε όσο θέλετε, γιατί θα γυρίσω το βράδυ." Η λάγνα σπίθα δυνάμωσε και άλλο. "Ερνέστο, ξέρεις που θα βάλεις το κλειδί φεύγοντας".
Κι έκλεισε την πόρτα.


(Φρέντυ Γερμανός, "Τερέζα")

Σάββατο, 5 Φεβρουαρίου 2011

Ταξιδεύω...

Δεν χρειάζονται και πολλά για να το καταφέρεις. Δεν χρειάζεται να σηκωθείς και να πάρεις τους δρόμους. Απλά το άκουσμα μιας μαγευτικής μελωδίας, ενός τραγουδιού...όταν ένα καλοκαιρινό απόγευμα, σε ένα πάρκο, χαζεύεις τα σύννεφα του ουρανού παρέα με τα γέλια των φίλων σου και κλείνεις τα μάτια....και πας όπου θες εσύ...δεν χρειάζεσαι και πολλά για να πετύχεις το τέλειο τελικά...

Τετάρτη, 26 Ιανουαρίου 2011

Όταν όλες σου οι αισθήσεις είναι εναντίον σου.

14/01
http://www.youtube.com/watch?v=aGSKrC7dGcY

Είσαι εσύ, ξαπλωμένη σε μία καρέκλα και τα πάντα γύρω σου να βουίζουν. Οι διπλανοί σου σου ψιθυρίζουν ασυνάρτητα πράγματα, προσποιείσαι ότι ακούς μα στην ουσία δεν προσέχεις. Ξαφνικά, βρίσκεις μια αφορμή για να γελάσεις. Βρίσκεις επιτέλους τον τρόπο να ξεσπάσεις. Ξεσπάς σε ένα γέλιο δυνατό, στριγκό, δίχως αρχή και δίχως τέλος. Γελάς με τους άλλους, με τον εαυτό σου, με την κατάσταση, με τα γεγονότα. Προσπαθείς να περπατήσεις, αλλά τα πόδια σου δεν σε υπακούν. Δεν πειράζει, τώρα θα μείνεις για πάντα εδώ, αιώνια εδώ, βυθισμένη στο γλυκό λήθαργο. Εδώ δεν υπάρχει πόνος, μόνο λήθη. Η ακοή σου είναι οξυμένη, ακούς αλλά δεν βλέπεις, δεν μιλάς. Ξεχωρίζεις μόνο το περίγραμμα των άλλων. Έτσι δεν πρέπει άλλωστε; Ο λαιμός σου σε καίει, με κάθε γουλιά όλο και περισσότερο. Κοιτάζεις τον ουρανό. Μα που πήγαν όλα τα αστέρια; Κάποιος σε σκουντάει. Τον αγνοείς. Νιώθεις πολλά ζευγάρια μάτια καρφωμένα πάνω σου. Στο πρόσωπο σου σχηματίζεται ένα ειρωνικό, αδιόρατο χαμόγελο. Ρίχνεις το κεφάλι πίσω και τους ανταποδίδεις το βλέμμα. Άδειο, κενό, χωρίς συναισθήματα, χωρίς λογική. Τα πάντα γύρω σου γυρίζουν και εσύ γελάς...

Τρίτη, 25 Ιανουαρίου 2011

Βουτιά από ψηλά.

http://www.youtube.com/watch?v=VMAzKav7b4A

Φτάνω στην κορυφή του μεγάλου φάρου. Παγερός άνεμος, και κρύες σταγόνες βροχής μαστιγώνουν το πρόσωπό μου. Το τσουχτερό κρύο προκαλεί στα μέλη μου μεγάλο πόνο, αλλά δεν με νοιάζει, γιατί με κάνει να νιώθω ζωντανή, πιο ζωντανή από ποτέ. Οτιδήποτε με κάνει να αισθάνομαι, ακόμα και η αίσθηση του πόνου, με κάνει να νιώθω ζωντανή. Χαζεύω λίγο το μουντό τοπίο γύρω μου. Ύστερα προχωρώ και φτάνω στα κάγκελα. Τα ψηλαφίζω νωχελικά, συνάμα νευρικά. Στρέφω το βλέμμα μου κάτω, χαμηλά και αντικρίζω Την Άβυσσο. Στον ουρανό, πλανιέται Χάος. Κοιτάζω πάλι τα σκουριασμένα κάγκελα με κουρασμένο βλέμμα. Τότε με μια σβέλτη, αλλά επιτηδευμένη κίνηση σκαρφαλώνω και ισορροπώ στην μικρή τους επιφάνεια. Υψώνω τα χέρια μου αρμονικά προς τα πάνω σαν μια τελευταία απελπισμένη έκκληση σε ένα θεό που δεν υπάρχει, "Σώσε με". Κανένας δεν είναι εκεί. Με ξέχασε άραγε; Ύστερα, αφήνω το σώμα μου να παρασυρθεί. Πέφτω...είμαι ελεύθερη, επιτέλους ελεύθερη! Ξαφνικά ζαρώνω. Δε φοβάμαι το θάνατο, ούτε και ότι υπάρχει μετά απ'αυτόν. Φοβάμαι για αυτούς που θα αφήσω πίσω μου.
Τινάζομαι στο κρεβάτι μου. ΞΥΠΝΗΣΑ.

Πέμπτη, 13 Ιανουαρίου 2011

Came undone

http://www.youtube.com/watch?v=rvf1DMDTosk

Δεκέμβριος '10

Βρισκόμουν μέσα σε μια επικίνδυνη αγκαλιά.  Ξαφνικά δύο δυνατά χέρια με έπιασαν και με τράνταξαν τόσο δυνατά, που ένιωσα κάτι μέσα μου να σπάει. Ένιωσα μια καυτή ανάσα στο λαιμό μου. Ψίθυροι στο αυτί μου. Προσπάθησα να τραβηχτώ, δεν το άντεχα. Στην αρχή νόμιζα ότι τα μέλη μου είχαν παραλύσει, αλλά με κρατούσε τόσο σφιχτά, που δεν με άφηνε να φύγω. Ρίγη διαπέρασαν το κορμί μου. Έκλεισα σφιχτά τα μάτια μου. Άφησα τις άλλες μου αισθήσεις να με καθοδηγήσουν....αυτό το μεθυστικό άρωμα...επιδρούσε σαν το πιο σκληρό ναρκωτικό στον οργανισμό μου. Νύχια χάραξαν το δέρμα μου..Άκουγα τους χτύπους της καρδιάς του. Μιας καρδιάς αδάμαστης. Μόνο ενα τελευταίο φιλί σκέφτηκα....μετά "Φεύγω".

Τετάρτη, 12 Ιανουαρίου 2011

Χαμένη Αξιοπρέπεια.

" Ο στοχασμός έχει χάσει όλη την εξωτερική του αξιοπρέπεια. Έχουν γελοιοποιήσει το τελετουργικό και την επίσημη στάση εκείνου που στοχάζεται, δεν μπορούμε πια να υποφέρουμε ένα φιλόσοφο της παλιάς σχολής. Τώρα σκεφτόμαστε πολύ γρήγορα, στην πορεία, την ώρα που περπατούμε, μέσα σε κάθε λογής υποθέσεις, ακόμα και όταν σκεφτόμαστε τα πιο σοβαρά πράγματα...δεν χρειαζόμαστε πολλή προετοιμασία, ούτε πολλή σιωπή: όλα γίνονται σαν να έχουμε στο κεφάλι μας μια μηχανή που να γυρίζει αδιάκοπα και που συνεχίζει τη δουλειά της, ακόμα και στις χειρότερες συνθήκες. Άλλοτε, όταν κάποιος ήθελε να αρχίσει να σκέφτεται, ήτανε κάτι το εξαιρετικό! - Το καταλάβαινες αμέσως...παρατηρούσες πως ήθελε να γίνει σοφότερος και προετοιμαζόταν για μιαν ιδέα: το πρόσωπό του συγκεντρωνότανε... ο άνθρωπος σταματούσε την πορεία του...και μάλιστα, έμενε ακίνητος ώρες ολάκερες καταμεσής του δρόμου, στο ένα του πόδι, ή και στα δύο, σαν "να του ερχότανε η ιδέα". Τότε, το πράγμα άξιζε αυτόν τον κόπο. "

Νίτσε.